Gaudesaboos heeft voor zijn verhaal alleen maar foto's gebruikt en daarbij een technisch hoogstandje bereikt: de schijfjes zijn echt, en ze lijken te leven als ze de stapel vuile kopjes in de keuken beklimmen of achter elkaar aan de trap op lopen.
Wie alleen de bijschriften op rijm voorleest, vertelt een prima verhaal. Wie de foto's achter elkaar bekijkt, ziet een afgeronde film. Tekst en beeld samen verheffen het verhaal tot een regelrecht avontuur.
Een absurd idee dat van veel lef getuigt en prachtig is uitgevoerd. De keuze van banaanschijfjes illustreert de heerlijke onzin die Pieter Gaudesaboos bezigt. Een fris geluid in de Vlaamse prentenboekenwereld!
