Het hondje Pistache wil naar bed.
Neem hem bij het leeslint en wandel langs de groene paden naar zijn huisje.
De vogels wijzen je de weg!
Het boek is een ruimte geworden waardoor je roetjst, het gaat snel en je ziet na iedere leestocht nieuwe elementen waaraan de lezer de vorige keer te snel aan voorbij is gegaan.
Telkens opnieuw gaat de lezer, of beter de kijker (want het is echt een kijkboek) bewust op zoek naar de zogenaamde ‘vergeten’ nieuwigheden: plots herken je een slang in het parcours of dat de kip steeds aanwezig is en dan weer niet zodat je je afvraagt of je wel goed gekeken hebt.
